De eerste jaren
U2 begon op 25 september 1976 op de Mount Temple Comprehensive School in Dublin onder de naam Feedback. Larry Mullen jr. had een blaadje opgehangen in de schoolkantine waarop je je kon aanmelden voor de band. Bono reageerde, waarbij hij zei dat hij kon gitaarspelen en zingen, wat hij allebei (zoals hij in een interview later zei) niet kon. Ook The Edge reageerde. Adam Clayton zou er – volgens een interview – bijgevraagd zijn; “Hij zag er zo stoer uit, als hij bij de band zou komen, zouden we vast populair worden”. De toen gevormde band bestond nog uit vijf leden; naast de uiteindelijke U2-bezetting was dat Dik Evans (de broer van The Edge) op gitaar. Begin 1978 veranderde de band zijn naam in The Hype. In die periode verliet Dik Evans de band. Vrijwel tegelijkertijd wijzigt de band op advies van de Ierse zanger en reclameman Steve Averill zijn naam in U2 (de naam van het in 1960 boven Rusland neergehaalde Amerikaanse spionagevliegtuig, met aan boord Gary Powers). Op 15 oktober 1980 speelde de band voor het eerst in Nederland, in De Melkweg te Amsterdam. Drie dagen later trad U2 op in een klein zaaltje in Ukkel voor een zeventigtal toeschouwers, die elk 220 Belgische frank betaalden.

Doorbraak
Na een korte stilte rondom de band werd in 1983 het album War uitgebracht. Twee nummers van dit album werden hits over de hele wereld: New Year’s Day en het krachtige Sunday Bloody Sunday, dat teruggrijpt op het bloedbad van zondag 30 januari 1972 (Bloody Sunday), waarbij dertien doden vielen tussen demonstranten en het Britse leger in Derry, Noord-Ierland.

Na het album The Unforgettable Fire (1984) werd The Joshua Tree (1987) uitgebracht, door velen beschouwd als het hoogtepunt in het oeuvre van U2. Het album bereikte zowel in het Verenigd Koninkrijk als in de Verenigde Staten de eerste plaats in de hitlijsten en er werden wereldwijd meer dan 25 miljoen exemplaren van verkocht.

U2 hield zich hierna bezig met het album Rattle and Hum (1988) en de gelijknamige documentaire over de band. Rattle and Hum trekt niet de lijn door van de vorige albums, maar is een hommage aan Amerikaanse muziek. Het is een mengelmoes van covers en eigen nummers, zowel in studio’s als bij concerten opgenomen. Onder meer B.B. King werkte mee aan dit album.

Nieuwe weg
De band was op dat moment zo in de belangstelling dat de over-exposure bijna het einde betekende van U2. De bandleden trokken zich terug en sloegen, mede door een lang verblijf in Berlijn, een nieuwe weg in. Het resultaat van het verblijf in Berlijn, het album Achtung Baby (1991), was veel experimenteler dan de vorige albums. De band zocht een nieuwe stijl: De Zoo TV-tour en het album Zooropa (1993) hadden als thema een parodie op de amusementsindustrie. Dit thema werd verder voortgezet met het album Pop (1997) en de daarop volgende groots opgezette Popmart-tour.

Heden
Op 19 december 2008 maakte U2 op hun website bekend dat op 27 februari 2009 het nieuwe album zal worden uitgebracht, genaamd No Line On The Horizon. Ook werd bekend dat Anton Corbijn bezig was met een nieuwe film over U2, die als download beschikbaar zal worden gesteld, en tevens op de extra DVD van de luxe uitgave van het nieuwe album zal staan.

Op 19 januari 2009 ging de nieuwe single Get On Your Boots wereldwijd in premiere op diverse radiozenders. Het nummer is vanaf 15 februari als digitale download beschikbaar, en vanaf 16 februari ook als cd-single. Op 18 februari lekte het nieuwe album No Line On The Horizon uit op internet. Een week voordat het album officieël zou verschijnen. Op de dag dat het album officieel verkrijgbaar was in Nederland, 27 februari 2009, was het album al 60.000 maal over de toonbank gegaan, waarmee het album in Nederland direct een platinastatus had.

Ontstaan
De groep ontstond in het begin van de jaren zeventig in Los Angeles, eerst als begeleidingsband van Linda Ronstadt, maar al snel sloegen ze hun eigen vleugels uit. Hun vroegste muziek was een mengeling van country en bluegrass, vermengd met de harmonieën van de Californische surfmuziek. Hierdoor ontstonden gevoelige nummers over relaties, auto’s en een zwervend leven. De pioniers van dit nieuwe genre waren begenadigde singer-songwriters als Jackson Browne, J.D. Souther en Warren Zevon en bands als Buffalo Springfield en Poco. Uit de subcultuur in en om Sunset Boulevard en The Valley in Los Angeles die rond deze componisten ontstond, distilleerden de Eagles een eigen geluid dat synoniem werd met de term Californische countryrock. Op latere albums van de groep werd de bluegrassmuziek meer en meer afgezworen en ging men over naar een meer recht-toe-recht-aan rock-geluid.

Reünie
Hieruit ontstond een live-album getiteld Hell Freezes Over (naar aanleiding van een uitspraak van Henley die zei dat de groep weer bijeen zou komen ‘als de hel bevriest’ – een populaire Amerikaanse uitdrukking) en een single Get Over It die over hetzelfde onderwerp gaat.

Een nieuwe controverse ontstond nadat de band op 12 september 1996 tijdens een optreden voor de Democratische Partij in Los Angeles het nummer Peaceful Easy Feeling opdroeg aan Saddam Hoessein.

In 1998 werd de band opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame en gedurende de ceremonie traden alle zeven leden gezamenlijk op.Hierop volgden een aantal reunion-tours die vooral opvielen door de hoge toegangsprijzen die alle records braken.

Een nieuw Eagles-album (het eerste studioalbum sinds 1979) krijgt de naam The Long Road Out Of Eden. Het album kwam uit in oktober 2007. Inmiddels is ook de eerste single uitgebracht. Het heeft de naam “How Long” gekregen. De single gaat een beetje terug naar het begin van the Eagles en is dan ook in een clip met de originele bezetting te vinden.

Ter promotie van het album trad de band op 1 april en 3 april 2008 op in Ahoy Rotterdam als onderdeel van hun ‘Long Road Out Of Eden World Tour’.

18 juli 2009 geeft de band opnieuw een concert in Nederland, dit keer in de Arnhemse Gelredome.

Laatste grote wereldtour
In 2000 stopte Tina Turner er toch echt mee en sloot ze haar laatste grote wereldtour, de Twenty Four Seven Millennium Tour 2000, af. Een van de optredens was op 18 juli in het Stadspark in Groningen voor 65.000 mensen. Op 25 juli nam ze afscheid van het Belgische publiek: op de weide van Werchter verzamelden zich 70.000 mensen om nog één keer te genieten van Tina Turner.

Vijf jaar later bewees Tina opnieuw dat ze het zingen niet kon laten. Haar nieuwe album All The Best verscheen in februari 2005 met een collectie van haar beste songs, maar ook een aantal nieuwe singles zoals Open Arms, Complicated Disaster, Something Special en Great Spirits uit de Walt Disney Pictures-film Brother Bear.

Tina zou ook in de film The Goddess spelen, deze is echter stopgezet wegens het overlijden van Ismail Merchant.

In september 2005 ging de film All the invisible children in première in Venetië. Tina zong samen met de Italiaanse zangeres Elisa de titelsong Teach me again. Alle opbrengsten van Teach me again zijn voor het World Food Program van UNICEF.

Tevens werd in september 2005 bekend dat Tina de prestigieuze Kennedy-prijs, een onderscheiding die kunstenaars kunnen krijgen voor hun levenswerk, in ontvangst mocht nemen. Op 4 december 2005 was er ter gelegenheid van de prijsuitreiking een gala-ontvangst in het operahuis van het Kennedy Center. Daarvoor ontving president Bush Tina op het Witte Huis. Het was voor de 28e keer dat de prijzen werden toegekend.

Half oktober 2006 laat EMI aan haar aandeelhouders weten dat Tina met een nieuw album zal komen. Ingewijden in de muziekbizz weten ook te vertellen dat er wellicht een tour aankomt. Een voorproefje van een mogelijke comeback kon een zeer selecte (rijke) groep mensen beleven tijdens het Bedrock Ball in het Natural History Museum (Londen), op 18 mei 2007: Tina gaf hier een medley van haar bekendste songs tijdens een liefdadigheidsconcert aldaar.

Een jaar later is er nog steeds geen nieuw album. Tina verschijnt wel als gastvocaliste op een concert van Little Richard en op nieuwe albums van Santana (Game Of Love) en Herbie Hancock (Edith and the Kingpin).

Comeback
In februari 2008 geeft Turner een optreden op de uitreiking van de Grammy’s, eerst solo en daarna Proud Mary met Beyoncé.

Tijdens een speciale opname van the Oprah Winfrey Show in Las Vegas kondigt Turner een nieuwe tour aan die op 1 oktober 2008 start in Kansas in de Amerikaanse staat Missouri. Actrice Sophia Loren heeft haar overgehaald om nog één keer het podium te betreden. Daarnaast trad Tina op met Nutbush en deed ze een duet met Cher, Proud Mary.

Op 20 mei 2008 werden de eerste Europese data bekend gemaakt. De tour start op 14 januari 2009 in Keulen in Duitsland. Op 22 en 23 januari 2009 treedt ze op in het Sportpaleis Antwerpen en op 21 maart 2009 komt Turner naar de Arnhemse Gelredome. Doordat deze concerten binnen een paar uur uitverkocht waren, zijn er op 11 en 12 februari 2009 extra concerten in Antwerpen en op 22 maart een tweede concert in Arnhem. Op 1 oktober zal tegelijk met de start van de nieuwe tournee een nieuw compilatiealbum van Turners hits verschijnen. Op dit album, genaamd “Tina!” staan ook twee nieuwe songs. Op 30 april (Koninginnedag in Nederland) komt er een 5e Belgische concert in het Sportpaleis te Antwerpen, en op 2 mei nog een extra concert in het Gelredome. Tot op heden zal dit het laatste concert zijn van de Europese Tour.

Beginperiode
AC/DC werd in 1973 in Sydney geformeerd door Malcolm Young. Deze gitarist, afkomstig uit een Schotse muzikale emigrantenfamilie wilde een nieuwe rockband beginnen na in enkele bandjes gespeeld te hebben. Hij vond na een advertentie enkele muzikanten: Larry van Kriedt op bas, Colin Burgess op drums en zanger Dave Evans en vroeg zijn jongere broer Angus Young om gitaar bij de band te komen spelen. De naam “AC/DC”, wat staat voor alternating current/direct current (wisselstroom respectievelijk gelijkstroom), is bedacht door de zus van Angus en Malcolm, Margaret, die het gelezen had op een elektrisch toestel (volgens de ene bron was het haar stofzuiger, volgens een andere haar naaimachine). AC/DC is ook straattaal voor biseksualiteit, maar staat verder los van de band AC/DC.

Internationaal
Omdat Australië inmiddels aan hun voeten lag toerde de band in 1976 onder andere door Groot-Brittannië en het vasteland van Europa. In 1977 werd het album Let There Be Rock opgenomen, dat net als High Voltage eerst in Australië werd uitgebracht. Deze plaat is duidelijk harder en rauwer dan hun eerste albums; voor het eerst werd namelijk getracht het live-geluid van de groep op vinyl vast te leggen. Het gerucht gaat dat tijdens het opnemen van het titelnummer Angus’ versterker in brand vloog en hij gewoon verderspeelde. In datzelfde jaar werd behalve in Europa ook in de VS getourd. O.a. als voorprogramma van KISS deden zij ervaring op met het Amerikaanse publiek. Angus gebruikte tijdens die tournee voor het eerst een snoerloze gitaar. Het signaal van zijn gitaar werd dan via een zender op de hangband van zijn Gibson SG doorgestuurd naar de PA. Angus had deze nieuwigheid nodig om zijn podiumact zonder gevaar uit te voeren. Hij was al eens verstrikt geraakt in het snoer en was ook al een keer onder spanning komen te staan. Met de snoerloze gitaar kreeg hij veel meer bewegingsruimte want het bereik van de zender bedroeg meer dan 100 meter. In de zomer van 1977 werd Evans na een meningsverschil met Angus ontslagen en vervangen door Cliff Williams.

Doorbraak
Williams’ baswerk was voor het eerst te horen op hun album Powerage, dat in het voorjaar van 1978 uitkwam. Hoewel hits tot dan toe nog niet op hun palmares stonden werd in zomer 1977 hun eerste grote hit Whole Lotta Rosie een feit. Het nummer is in de loop van de tijd uitgegroeid tot een klassieker en nog altijd staat het elk jaar hoog in de top 100 aller tijden. Kort erop werd het nummer Rock ‘n’ Roll Damnation ook een (kleinere) hit. Na het constante touren en albums maken werd er besloten een live-album te maken. Dit album, If You Want Blood You’ve Got It geheten, is een van de beste live-platen ooit met een zeer warme live sound. Het album biedt ook een overzicht van vroege klassiekers als Whole Lotta Rosie, Let There Be Rock en High Voltage.

AC/DC kreeg begin 1979 van het duo Vanda/Young het advies met een nieuwe producer te gaan werken. De band vertrok naar Miami om met de befaamde producer Eddie Kramer een nieuwe plaat te maken. De samenwerking met Kramer verliep echter moeizaam. Men besloot in Londen onder leiding van Robert John “Mutt” Lange (die tot dan toe geen ervaring met rockbands had) opnieuw te beginnen. Met Lange werd een compleet nieuwe sound gecreëerd om de Amerikaanse markt open te breken. De achtergrondzang kreeg meer aandacht en de gitaren klonken aanmerkelijk zwaarder.

Highway to Hell werd in de zomer van 1979 uitgebracht en dit album zorgde in de VS voor een rel doordat Angus op de hoes hoorns droeg. Religieuze organisaties kochten de plaat massaal om deze te verbranden. De band is vaker afgeschilderd als satanisten (AC/DC = “Anti-Christ/Devil’s Child(ren)”, “After Christ/Devil Comes” or “Anti Christ/Death to Christ”), maar de groep heeft altijd verklaard dat dit niet waar is en ergerde zich aan deze aantijgingen. Het titelnummer van de plaat werd een hit en is tot op de dag van vandaag een klassieker in hun setlist. Beweerd wordt dat het nummer tegenwoordig populair op begrafenissen en crematies is, hiervoor zijn echter geen betrouwbare gegevens beschikbaar. De groep toerde in de zomer en het najaar van 1979 opnieuw in de VS en het succes was enorm. Ze speelden in diverse grote stadions, o.a. in Cleveland.

Bezettingswissels
Bon Scott overleed op 19 februari 1980 in zijn eigen auto nadat hij stikte in zijn eigen braaksel, door de hoge alcoholconsumptie van Scott die avond, na een kroegentocht. Hij werd slechts 33 jaar.

Na het overlijden van Bon Scott nam de groep in april van dat jaar Brian Johnson als zanger aan nadat hij bij de auditie zowel Whole Lotta Rosie als Ike & Tina Turners Nutbush City Limits ten gehore had gebracht. Johnson had met de band Geordie al de nodige podiumervaring opgedaan maar na tanend succes was die band eind jaren ‘70 ter ziele gegaan. Met hem namen ze het album Back in Black op dat in juli 1980 verscheen. De titel verwees postuum naar Scott. Het album zou het best verkochte album van de band worden: alleen al in de Verenigde Staten werden er tot op heden 21.000.000 stuks van verkocht. Wereldwijd meer dan 42.000.000 stuks, dit is het tweede meest verkochte album ooit gemaakt. Het daaropvolgende album For Those About to Rock We Salute You (1981) introduceerde de inmiddels beroemde en beruchte kanonnen die op het titelnummer saluutschoten afvuren. In het begin van de 80-er jaren kon je met name in Duitsland geen muziekblad openslaan of AC/DC stond er wel in.

In de jaren 80 wisselde de band diverse keren van bezetting. Zo werd drummer Rudd in 1983 vervangen door Simon Wright, die op zijn beurt in 1989 plaatsmaakte voor Chris Slade. Toch bleef AC/DC onverminderd populair. Het succes bracht de band ertoe twee albums zelf te produceren: Flick of the Switch en Fly on the Wall. Toch beviel dat blijkbaar niet want daarna werkte de groep opnieuw samen met het duo Vanda & Young voor het album Blow Up Your Video. Hoewel Malcolm Young wel meespeelde op dit album werd hij voor het Amerikaanse deel van de gelijknamige toer tijdelijk vervangen om van een alcoholverslaving af te komen. Echt grote hits scoorde de band niet meer en de humor is uit de teksten verdwenen tot in 1990 het album The Razors Edge werd uitgebracht, dit keer geproduceerd door Bruce Fairbairn. Het nummer Thunderstruck zorgde na bijna 11 jaar weer voor succes in de hitlijsten. Het succes van deze plaat bracht de platenmaatschappij ertoe in 1992 een dubbel live cd uit te brengen.

In 1993 verzorgde de band een bijdrage aan de geflopte film “Last Action Hero” van Arnold Schwarzenegger. In de clip van het nummer Big Gun is Schwarzenegger dan ook te zien als een uit de kluiten gewassen Angus. In 1995 produceerde de bekende producer Rick Rubin hun album Ballbreaker, al werd hier te geforceerd hun blues geluid uit hun beginperiode vastgelegd.

Na Ballbreaker verscheen in 1997 een verzamelbox met de naam Bonfire. Daarin zaten enkele bijzondere items. Zo werd een promotie-album (dat de band in 1977 live had gemaakt) en dat tot dan toe alleen als bootleg verkrijgbaar was geweest, officieel uitgebracht. Verder bevatte de box een cd met outtakes en demo’s en tenslotte werd de soundtrack van de concertfilm Let There Be Rock uit 1980 ook een definitief dubbel live-album. Daarna duurde het tot 2000 voor er een nieuw studio-album uitkwam. In 2003 werd de groep opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame. In hetzelfde jaar trad de groep enkele keren op in Duitsland in een double billing met The Rolling Stones. Wel is het officieel dat 16 oktober de dvd Plug Me In uitkomt met daarop een overzicht van de hele carrière met allemaal live materiaal. Vanaf 20 oktober ligt het nieuwe album van AC/DC in de winkel. Het album heet Black Ice. De eerste single (Rock ‘N Roll Train) was al langer te beluisteren op www.acdc.com. AC/DC zal tijdens zijn komende wereldtournee, de Black Ice Tour, ook in Nederland spelen en wel in Ahoy Rotterdam op 13 maart 2009 en vervolgens op 23 juni van datzelfde jaar in de Amsterdam Arena.

Heden
De huidige line-up bestaat uit Brian Johnson, de broers Angus Young en Malcolm Young, Phil Rudd en Cliff Williams. De heren wonen tegenwoordig een flink eind uit elkaar. Johnson woont in de VS, Angus in Nederland, Malcolm in het Verenigd Koninkrijk, Rudd in Nieuw-Zeeland en Williams in de VS. In 2008 hebben ze aangekondigd opnieuw te gaan touren. In hun Europese tour hebben ze optredens gepland in België, Nederland, Duitsland, Frankrijk, Italië, Rusland, Tsjechië en Zweden.

Het idee achter de Il Divo kwam van Simon Cowell, na het luisteren Con Te Partirò in de uitvoering van Andrea Bocelli en Sarah Brightman. Cowell bewonderde de lyrische stemmen en klassieke muziek, en besloot een internationaal kwartet (Spanje, Zwitserland, Frankrijk en Verenigde Staten) te vormen.

Met dit idee begon Cowell een wereldwijde zoektocht naar jonge zangers die bereid waren om mee te doen aan dit project. Zijn zoektocht duurde twee jaar, vanaf 2001 tot december 2003, toen het vierde lid van Il Divo, de Amerikaanse tenor David Miller zijn contract ondertekende.

De 4 Divo’s

• David Miller (tenor)
• Urs Bühler (tenor)
• Carlos Marín (bariton)
• Sébastien Izambard (popzanger)

Bekende albums

• Il Divo (2004)
• Ancora (2005)
• The Christmas collection (2005)
• Siempre (2006)
• The promise (2008)

Springsteens doorbraak kwam echter pas bij zijn derde album: Born to Run (augustus 1975). Inmiddels had Springsteen (in 1974) de samenstelling van zijn band, de E Street Band gewijzigd. De lineup werd: Clarence Clemons op saxofoon, Steve Van Zandt op gitaar, Danny Federici op orgel, Roy Bittan op piano, Garry Tallent op basgitaar en Max Weinberg op drums. In 1975 bezocht Springsteen voor het eerst Europa en gaf op 23 november ook een optreden in Amsterdam (RAI).

De critici waren zeer lovend over Born to Run. Springsteens muziek werd vergeleken met de muziek van Jerry Lee Lewis, en zijn songteksten met die van Bob Dylan. Springsteen werd een fenomeen. Hij werd niet alleen geliefd bij zijn publiek, maar ook bij de grote media. Zo verscheen Springsteen tegelijk op de omslag van TIME Magazine en Newsweek. Veel fans werden aangetrokken door de muziek en de optredens van Springsteen, maar werden afgeschrikt door de overvloedige media-aandacht.

Mede vanwege de groeiende invloed van Jon Landau, de journalist die Springsteen eerder ‘de toekomst van de rock n roll’ noemde, ontstond een conflict tussen Springsteen en diens impresario, Mike Appel. In verband met een rechtszaak die Appel tegen Springsteen aanspande, kon Springsteen niet snel na Born to Run een nieuw album uitbrengen om het succes voort te zetten. In juni 1978 verscheen zijn vierde album, Darkness on the Edge of Town. Inmiddels hadden de punk en de new wave hem ingehaald, waardoor Springsteen niet meer “anders” was, maar opeens mainstream. Darkness on the Edge of Town werd een groot succes, vooral vanwege een energieke concertreeks. In oktober 1980 verscheen zijn vijfde album: The River (een dubbelalbum). Van dit album kwam Springsteens eerste top-10-hit: Hungry Heart. Inmiddels was Springsteen niet langer een “hype”, maar een echt succes. Springsteen trok zich echter terug en nam het eenvoudige en donkere album Nebraska op (september 1982), zonder de E Street Band, en zonder tour om het album te promoten. In deze periode begon Steve Van Zandt een solocarrière onder de naam Little Steven & The Disciples of Soul, waarna hij de E Street Band verliet. Hij werd vervangen door Nils Lofgren.

In juni 1984 verscheen het album Born in the U.S.A., vergezeld van een twee jaar durende internationale tour. Springsteens fans maakten tijdens de tour kennis met Nils Lofgren én met een ander nieuw bandlid: achtergrondzangeres Patti Scialfa. Van het album ‘Born in the U.S.A.’ werden zeven singles een hit. Het album plaatste Springsteen hoog in de hitlijsten. Het titelnummer Born in the USA achtervolgde Springsteen nog lang, niet in de laatste plaats omdat velen (onder wie de Amerikaanse president Ronald Reagan) het nummer interpreteerden als een patriottische lofzang op de Verenigde Staten en de American Dream. In werkelijkheid was het een kritische beschouwing over de gevolgen van de Vietnamoorlog en de economische crisis. Tijdens de tour, in november 1986, bracht Springsteen het succesvolle live-album Bruce Springsteen & the E Street Band/Live 1975-1985 (5 LP’s / 3 cd’s) uit.

In 1987 verscheen opnieuw een introverter album, Tunnel of Love (oktober 1987). Dit album had voor het eerst betrekking op de thema’s liefde en identiteit. ‘Tunnel of Love’ kreeg een persoonlijke kleur toen bleek dat het huwelijk tussen Springsteen en actrice Julianne Philips – bekend van de rol van Frankie uit de televisieserie ‘Sisters’ – stukliep. Het echtpaar scheidde in 1989. Tijdens de tour die volgde na de release van ‘Tunnel of Love’ kreeg Springsteen een relatie met achtergrondzangeres Patti Scialfa, met wie hij later in het huwelijk trad.

In november 1989 nam Springsteen afscheid van de E Street Band. In maart 1992 verschenen tegelijkertijd de albums Human Touch en Lucky Town. Eind 1992 nam Springsteen een MTV Unplugged-sessie op, die echter grotendeels plugged was. Het bijbehorende album verscheen in 1993.

In de herfst van 1993 nam Springsteen het nummer Streets of Philadelphia op, voor de soundtrack van de film Philadelphia. Het nummer werd in 1994 een top-10-hit en Springsteen ontving er een Oscar voor Beste Song en een Grammy voor.

Inmiddels bracht Springsteen de E Street Band weer bij elkaar om een aantal nieuwe nummers op te nemen voor het Greatest Hits album dat in februari 1995 verscheen. In november 1995 volgde het album The Ghost of Tom Joad, opnieuw een introvert en bijna-akoestisch album, gevolgd door een solotour in vaak kleine theaters. De “Tom Joad” waar de albumtitel naar verwijst is de hoofdpersoon van de roman The Grapes of Wrath van John Steinbeck, over arme boeren uit Oklahoma die tijdens de crisis van de jaren ‘30 hun heil gingen zoeken in Californië. Voor de ‘The Ghost of Tom Joad’ kreeg Springsteen the Grammy Award voor de beste folkplaat van dat jaar. Tom Joad was al eerder bezongen door Woody Guthrie, van wie Bruce Springsteen verschillende nummers heeft gezongen.

In 1999 kwamen Springsteen en de E Street Band opnieuw bij elkaar, met nu zowel Nils Lofgren als Steve Van Zandt op gitaar. De gezamenlijke tour na de release van de 4-cd verzameling van nooit eerder uitgebrachte songs Tracks duurde tot halverwege 2000, waarna het album Live in New York City werd uitgebracht. Op verzoek van zijn fans nam Springsteen na “11 september” een nieuw studioalbum op met de E Street Band (voor het eerst sinds Born in the U.S.A.): The Rising (juli 2002).

In 2005 bracht Springsteen een nieuw soloalbum uit: ‘Devils & Dust’, waarvan het titelnummer door critici benoemd wordt tot de beste song over de inval van de V.S. in Irak. De solo-akoestische cd bracht Bruce Springsteen weer op tournee door Europa en de Verenigde Staten. Op 19 juni 2005 deed hij daarbij Nederland aan.

In 2006 werd ook ‘We Shall Overcome: The Seeger Sessions’ uitgebracht, een cd met daarop onder andere oude Amerikaanse folknummers die ooit gezongen zijn door Pete Seeger, vroeger ‘het muzikale geweten van links Amerika’ genoemd. Er volgde een korte Europese tournee met een 17-koppige band en daarna een Amerikaanse tournee. Op 16 mei 2006 stond Springsteen met the Seeger Sessions Band in een uitverkocht Heineken Music Hall in Amsterdam. Op 13 oktober gaf Springsteen met The Seeger Sessions Band een eveneens uitverkocht optreden in de Rotterdamse Ahoy’. Hij kreeg wederom lovende recensies in onder meer Altcountry.nl (“wervelende show”), Muziekkrant OOR (“genot om live mee te maken”) en Betrue.nl (“een waar feestje”). Op 5 juni 2007 verscheen een live-registratie van deze show, gegeven in Dublin, op cd en dvd.

In 2007 verscheen ook het album ‘Magic’, het eerste samen met The E Street Band sinds de release van The Rising in 2002. Op 2 oktober is in Hartfort, Connecticut de bijbehorende Magic-tour van start gegaan. Op 30 november zou Springsteen de Gelredome in Arnhem aandoen. Dit concert werd echter uitgesteld naar 1 december vanwege een verkoudheid. Op 12 december 2007 deed hij het Sportpaleis in Antwerpen aan. In de lente van 2008 startte de tweede Europese leg van de tour, ditmaal in de stadions. Op 18 juni 2008 stonden Springsteen en band in de Amsterdam Arena. Op 23 juni 2008 zouden ze optreden in het Koning Boudewijnstadion in Brussel. Dit concert is echter verplaatst naar het Sportpaleis in Antwerpen, op dezelfde datum. Volgens critici was het een geweldig en intiem concert. De Magic tournee is inmiddels, na circa 100 concerten, op 30 augustus 2008 afgesloten in Milwaukee, met een optreden ter ere van het 105-jarig bestaan van Harley-Davidson.

In het najaar van 2008 zette “The Boss” zich in voor de democratische presidentskandidaat Barack Obama. Met enkele akoestische optredens maakte Bruce duidelijk dat hij vindt dat het beleid van president Bush gefaald heeft, en dat hij het tijd vindt voor vernieuwing onder de slogan “yes, we can”. Op 4 november 2008 wordt Obama met een grote meerderheid verkozen tot nieuwe president. Op 20 januari 2009 legde Obama de eed af. Naar aanleiding daarvan vond er op 18 januari 2009 aan het Lincoln Memorial in Washington een groot openluchtconcert voor Obama plaats. Springsteen opende dit concert en speelde The Rising, samen met een vrouwenkoor. Later bracht hij samen met Pete Seeger ook Woody Guthrie’s “This Land Is Your Land”. Dit concert werd bijgewoond door ruim 400.000 mensen.

Op 26 januari 2009 verscheen zijn 24ste album “Working On A Dream”. Ook dit album is opgenomen met The E Street Band, en bevat voornamelijk nummers die opgenomen geweest zijn tijdens breaks van de Magic-tour. Deze plaat bevat onder andere “The Last Carnival”, een ode aan de in 2008 overleden Danny Federici. Federici speelde voornamelijk orgel bij The E Street Band en stierf op 58-jarige leeftijd aan de gevolgen van huidkanker. Als bonustrack prijkt ook “The Wrestler” op deze plaat. Dit is de titelsong van de gelijknamige film.

Op 1 februari 2009 gaf Bruce Springsteen op de Super Bowl een mini-concert van ruim 12 minuten. Deze performance diende als teaser voor de “Working On A Dream Tour” die op 30 mei 2009 in Nederland zal passeren. Hij zal, samen met The E Street Band, de eerste dag van Pinkpop afsluiten met een 3 uur durende set.

In 2009 heeft Springsteen met zijn filmsong “The Wrestler” een Golden Globe gewonnen en kreeg hij een Grammy Award voor zijn song “Girls In Their Summer Clothes” van zijn cd “Magic”.

Springsteen woont met zijn vrouw en kinderen Evan, Jessica en Sam in Rumson (New Jersey).